ฝากเพียงสายลมที่โอบกอดเธอไว้เพียงความฝัน เสียงกระซิบจากขอบฟ้าแผ่วเบาเกินกว่าเธอจะได้ยิน ฉันได้แต่นั่งรำพึงรำพันอยู่เดียวดาย...
ผ่านคืนและวันที่เหมือนจะโหดร้าย
ในค่ำคืนที่ปราศจากเธอ ชุดนอนสีหวานที่เธอกับฉันไปเลือกซื้อยังคงแขวนอยู่ที่เดิม
กี่เพลาแล้วที่เธอไม่ได้หยิบมันมาสวมใส่
หรือต้องปล่อยให้มันเคว้งคว้างอย่างไร้ผู้ครอบครอง ชุดกระโปรงสีครีมที่ฉันซื้อให้ก็ยังคงแขวนในตู้เช่นกัน เพียงครั้งเดียวที่ฉันได้เห็นเธอสวมมัน แล้วก็ถูกทิ้งร้างอ้างว้างเหมือนอย่างเคย
ในห้องอันรกร้าง... เป็นเพียงที่ซุกหัวนอนของฉัน
มีเพียงภาพของความทรงจำในห้วงเวลาที่ฉันมีเธอ
แม้ในวันนี้จะมีเพียงฉัน แต่ทุก ๆ สิ่งในความทรงจำ
ภาพเธอยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงคำนึงเสมอ
จะต้องใช้ความพยายามเพียงใด
ที่จะลบทุก ๆ อย่างออกจากใจ
ความเหินห่างของใจที่สัมผัสได้
ผิดใหมกับใจที่อ่อนไหวต่อความรู้สึก
แม้จะบอกย้ำกับตัวเองเสมอมา
สัมพันธ์สองเราเกิดจากความเหงา
ตลอดเวลาเธอกล่าวเสมอว่าไม่รัก
เธอยังคงมีเขา... คนที่เธอบอกว่ารัก
แม้ในยามที่อยู่ในอ้อมกอดของฉัน
ในบางครั้งฉันเองก็อยากถาม
กับสัมพันธ์ที่มี... เวลาที่ผ่านมา
เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉันบ้างเลยหรือไร
แต่คำถามก็ถูกเก็บงำไว้เพียงในใจ
อาจเพราะฉันรู้ดีในคำตอบ
จึงไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ยให้ตัวเองต้องเจ็บ
ผ่านไปกี่ราตรีกาลแล้วที่ห้องรกร้างห้องนี้
ไม่มีเธอเดินย่างกราย.. หรือซุกตัวใต้ผ้าห่มอุ่น
มีอ้อมกอดของฉันโอบกอดเธอไว้ในค่ำคืนอันเหน็บหนาว
หมอนข้างใบนั้นที่ฉันแอบแย่งเธอมาด้วยความอิจฉา
เธอโอบกอดหมอนข้างแต่ไม่ยอมที่จะโอบกอดฉัน
แต่ในยามนี้มีเพียงฉันโอบกอดเพียงหมอนข้างใบเก่า
ห้องรกร้างห้องนี้คงเงียบเหงาไปอีกนาน
ฉันไม่อาจจะตอบได้เช่นกันว่าเธอยังจะมาเยือนอีกใหม
หรือฉันต้องอยู่ลำพังอย่างนี้เรื่อยไป
